اهای ادمیان سفر کرده...
زنگ خورد
ناظم صبح آمد سر صف
توي برنامه صبحگاهي
رو به خورشيد گفت :
باز هم دفتر مشق ديروز خط خورد
و كتاب شب پيش را
ماه ، با خود برد
آي خورشيد
روي اين آسمان
روي تخته سياه اين جهان
با گچ نور بنويس :
زير اين گنبد گرد و كور و كبود
آدميزاد هرگز
دانش آموز خوبي نبود.
اگه يه روز دلتنگ شدي
اگه ديدي بغض كردي ولي براي گريه كردن دليلي پيدا نمي كني
بدون كه دل خدا برات تنگ شده
و مي خواد كه تو صداش كني ....
هر وقت تو زندگي رسيدي به جايي كه يك در بود
با يك قفل بزرگ و گنده نترس !
چون اگه قرار بود باز نشه
به جاي در ديوار مي ذاشتن
براي اعتراف به كليسا مي روم
رودروي علف هاي روييده
بر ديوار كهنه مي ايستم
و همه گناهان خود را يكجا اعتراف مي كنم
بخشيده خواهم شد به يقين
علف ها بي واسطه با خدا سخن مي گويند.
عكس تو را سنجاق مي كنم به قلبم و مي خوابم
مگر در خواب تو را ببينم...
اما نه !!
نه تو را در خواب مي بينم ، نه عكس سنجاق شده ات را...
اين روزها دفتر خاطرات قلبم را كه به خط خود آن را نوشتي ، ورق مي زنم.
آنقدر نوشته هايت مثل حضورت كم رنگ شده اند كه ...
گاهي فراموش مي كنم
كه نيستي ...
كه رفته اي ....
كه من مانده ام و يك دنيا دلتنگي....
كودكي با پاهاي برهنه بر روي برفها ايستاده بود
و به ويترين فروشگاهي نگاه مي كرد ،
زني در حال عبور او را ديد، او را به داخل فروشگاه برد
و برايش لباس و كفش خريد و گفت : عزيزم مواظب خودت باش.
كودك پرسيد : ببخشيد خانم شما خدا هستيد؟
زن لبخند زد و پاسخ داد : نه من فقط بنده خدا هستم.
كودك گفت : مي دانستم با خدا نسبت داري !
از سفر برگشتم ، سفري به ياد موندني كه هيچ وقت فراموشش نمي كنم. تك تك خاطراتش توي ذهن حك شده . از مشهدالرضا اومدم توي صحن آزادي جلوي پنجره فولاد و گنبد طلايي آقا نشستم و تمام اين مدت دلتنگيم و كه بغض شده بود توي گلوم با اشك فرياد زدم . دلم از خيلي چيزا گرفته بود از اين دنيا از اين روزگار كه اينقدر زود همه چيز رو از آدم مي گيره . روزاول اينقدر گريه كردم و با آقا حرف زدم كه ديگه حرفي نموند توي اين دل خستم ، انگار بقيه حرفاي دلم رو آقا فهميده بود ، چقدر اين غريب طوس مهربونه.
يكي از بچه ها مي گفت آخه آقا با اين همه زوار ميتونه ما رو نگاه كنه؟ گفتم: آقا خودش تك تك ما رو دعوت كرده ، پس چرا به حرفامون گوش نكنه!!!!
******** 
*********
پ.ن : آخرين سفر دانشجوييم با بچه هاي دانشگاه آزاد بود . برام جشن فارغ تحصيلي گرفتن و تا نصفه شب تمام هتل و گرفتيم روي سرمون.
پ.ن : خدا زيارت امام رضا (ع)رو قسمت همهتون بكنه.
پ .ن : سفر برايم هيچ نداشته باشد خاطراتي دارد زيبا كه فراموش كردنشان كار من نيست تو را نمي دانم ....
نوشتن بر خاک آسانتر و بر سنگ سخت تر است !
با انگشت بر خاک می نویسی و با تیشه بر سنگ
نوشته های خاکی میهمان اولین نسیم است
و نوشته های سنگی میهمان تمام تاریخ
زندگی را بر خاک می نویسی یا بر سنگ ؟
كاش ميشد آسمون رو جاي زمين گذاشت و زمين رو جاي آسمون .... اونوقت آسمون مي فهميد زميني بودن چقدر سخته .... چقدر سخته هرلحظه كسي روت پابزاره و توهيچ حرفي نزني و خوشحال باشي براي لگد خوردنت..... اونوقت ديگه آسمون با زمين مهربون مي شد و براي مردم دلشكسته ي زميني بارون ميفرستاد تا ديگه نم نم چشماي اين زميني ها رو كسي نبينه .......
سلام
حال همه ما اينجا خوب است ، اما تو باور مكن . صداي آشنايي به گوش مي رسد ، اما تو باور مكن . آسمان آبي ست ما آن را ديدم ، اما تو باور مكن . دريا بزرگ است به روي موجها پا گذاشتيم ، اما تو باور مكن . ساحل گرم است ما روي شنهاي آن دويديم ، اما تو باور مكن . زندگي زيباست ما عاشقانه زندگي كرديم ، اما تو باور مكن . عشق تنهاست ما به تنهايي عاشق هم مانديم ، اما تو باور مكن . در انتها ملالي نيست جز دوري شما ، اما تو .......
پازل دل یکی رو بهم ریختن هنر نیست ....
هر وقت با تیکه های شکسته دل یه نفر
یک پازل جدید براش ساختی هنر کردی
دل تاری است
که اگر بشکند
بهتر می نوازد
